emeraldvo luminous

Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει ποτέ να έχεις μία μέρα που όλα πάνε στραβά, αλλά εσύ αντί να θυμώσεις, απλά νιώθεις ένα κενό. Ξέρεις, από αυτό το κενό που δεν πονάει, αλλά ούτε και γεμίζει. Εγώ δούλευα σε ένα κομμωτήριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Δεν το λες και όνειρο ζωής. Ψαλίδια, βαμμένα μαλλιά, πελάτισσες που αλλάζουν γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Εκείνη την Τρίτη, μία πελάτισσα μου έφυγε χωρίς να πληρώσει. Κυριολεκτικά σηκώθηκε, είπε "θα πάρω τσιγάρο", και δεν ξαναγύρισε. Το αφεντικό μου τα έψαλε. Δεν φταίω εγώ, αλλά δεν πείραξε. Τα 35 ευρώ που χάθηκαν, θα τα πλήρωνα από τον μισθό μου.

Γύρισα σπίτι με μία γκρίνια μέσα μου που δεν έλεγε να φύγει. Άνοιξα την πόρτα, πέταξα το κλειδί πάνω στο ράφι, έβγαλα τα παπούτσια μου χωρίς να τα λύσω. Το σπίτι μύριζε σκόνη. Δεν είχα όρεξη να μαγειρέψω, ούτε να δω τηλεόραση. Απλά κάθισα στον καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Σκέφτηκα εκείνα τα 35 ευρώ. Δεν ήταν πολλά, αλλά ήταν άδικα. Και ξέρεις τι με ενοχλούσε περισσότερο; Όχι τα ίδια τα λεφτά. Αλλά η αίσθηση ότι με κορόιδεψαν.

Εκεί, μέσα σε εκείνο το μουντό απόγευμα, θυμήθηκα μία διαφήμιση που μου είχε πεταχτεί νωρίτερα στη σελίδα μου. Κάτι για "παιχνίδια που γυρίζουν το κλίμα". Δεν της είχα δώσει σημασία. Τώρα, όμως, το μυαλό μου κόλλησε. Δεν είναι ότι περίμενα να βρω λύση εκεί. Αλλά είχα ανάγκη από μία μικρή, αβλαβή εκτόνωση. Κάτι που να μην έχει σχέση με πελάτισσες και αφεντικά. Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, άνοιξα τον υπολογιστή και έψαξα. Αυτό που βρήκα ήταν το Vavada Καζίνο Ελλάδα. Το όνομα μου ακούστηκε οικείο. Ίσως το είχε αναφέρει ένας παλιός συμμαθητής.

Εγγράφηκα σε δύο λεπτά. Δεν ζήτησαν περίεργα πράγματα. Έβαλα 20 ευρώ. Μόνο 20. Γιατί 20; Γιατί είχα αποφασίσει ότι αυτή ήταν η τιμή της βραδιάς. Αν τα έχανα, θα το θεωρούσα σαν να πλήρωσα εισιτήριο σε μία ταινία. Αν κέρδιζα... καλά, ας μην το φανταζόμουν καν. Το μόνο που ήθελα ήταν να στραβώσω λίγο το μυαλό μου μακριά από την Τρίτη που μου έφυγε.

Τα πρώτα λεπτά ήμουν χάλια. Πάταγα κουμπιά χωρίς να βλέπω. Έχασα 7 ευρώ σε ένα slot με πειρατές. Έχασα άλλα 4 σε μία ρουλέτα που δεν κατάλαβα πώς λειτουργούσε. Είχα μείνει με 9 ευρώ. "Τέλος", είπα, "δεν είμαι γι'αυτά". Αλλά αντί να κλείσω, σταμάτησα. Κυριολεκτικά έβαλα το κινητό κάτω, σηκώθηκα, ήπια νερό. Έκανα μία μικρή βόλτα στο σπίτι. Κοίταξα έξω από το μπαλκόνι. Ο δρόμος ήταν ήσυχος. Όταν ξανακάθισα, είχα ηρεμήσει. Αυτή τη φορά δεν ήμουν ο "θυμωμένος κομμωτής". Ήμουν ένας άνθρωπος που είχε αποφασίσει να παίξει για την πλάκα του.

Και τότε άλλαξα τακτική. Διάλεξα ένα παιχνίδι απλό, με καρπούζια και κεράσια. Παλιό στυλ, χωρίς πολλά φώτα. Πόνταρα 0,20 λεπτά. Ο πρώτος γύρος τίποτα. Δεύτερος τίποτα. Τρίτος; Τρία κεράσια στη σειρά. Μικρό κέρδος, 4 ευρώ. Σύνολο 13. Συνέχισα ήρεμος. Σε είκοσι λεπτά, είχα φτάσει στα 33 ευρώ. Δεν είχα τρέλα στην καρδιά μου. Είχα μία παράξενη σιγουριά. Δεν ήταν υπερφυσικό. Ήταν απλά ότι είχα βρει τον ρυθμό. Σταμάτησα για λίγο, κοίταξα το νούμερο. "33. Είναι παραπάνω από τα 20 που ξεκίνησα. Ας το κρατήσω", σκέφτηκα. Πάτησα εξαγωγή 20 ευρώ. Ναι, τα 20. Τα υπόλοιπα 13 τα άφησα μέσα. Δεν ήξερα γιατί. Ίσως για να έχω μία συνέχεια.

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα μία ελαφριά νίκη. Όχι επική. Αλλά μία μικρή, προσωπική νίκη. Είχα πάρει πίσω αυτό που "έχασα" από την πελάτισσα. Συν κάτι ψιλά. Και το καλύτερο; Δεν το κυνήγησα. Απλά ήρθε.

Τις επόμενες μέρες, ξαναμπήκα στο Vavada Καζίνο Ελλάδα με άλλο mood. Όχι πια για εκτόνωση, αλλά από περιέργεια. Τα 13 ευρώ ήταν εκεί. Τα έπαιξα σε τρεις διαφορετικές βραδιές. Την πρώτη, ανέβηκα στα 28, έβγαλα 15. Τη δεύτερη, έπεσα στα 5, γέλασα και έκλεισα. Την τρίτη, με τα 5 ευρώ που είχαν μείνει, έκανα ένα τελευταίο ποντάρισμα 1 ευρώ σε ένα παιχνίδι με τράπουλες. Κέρδισα 19 ευρώ. Από 5, πήγα 24. Τότε κατάλαβα κάτι σημαντικό. Δεν είχε να κάνει με τη στρατηγική. Δεν είχε να κάνει με την τύχη. Είχε να κάνει με το ότι εγώ είχα τον έλεγχο. Ανά πάσα στιγμή μπορούσα να πατήσω "έξοδος" και να γυρίσω στη ζωή μου. Χωρίς εθισμό, χωρίς ενοχές.

Δεν θέλω να ακουστώ σαν διαφήμιση. Αλλά εκείνη την πρώτη Τρίτη, η βλακεία με την πελάτισσα με έκανε να ανακαλύψω κάτι για τον εαυτό μου. Ότι μπορώ να διασκεδάσω με κάτι που έχει ρίσκο, χωρίς να γίνω σκλάβος του ρίσκου. Κέρδισα συνολικά, μέσα σε μία εβδομάδα, περίπου 52 ευρώ καθαρά. Ούτε μισός μισθός, ούτε τίποτα τρομερό. Αλλά με αυτά πήρα μία καινούργια βαφή μαλλιών (για μένα, όχι για δουλειά) και κέρασα τον εαυτό μου μία πίτσα Παρασκευή βράδυ, χωρίς να σκέφτομαι "μήπως έπρεπε να τα γλιτώσω".

Ξέρεις, μερικές φορές τα λεφτά δεν είναι το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι να θυμάσαι ότι ακόμα και μέσα σε μία άθλια μέρα, μπορείς να γυρίσεις τη φάση. Όχι με μαγεία. Με μία μικρή, ανόητη, δική σου απόφαση. Εγώ εκείνο το βράδυ αποφάσισα ότι δεν θα με κερδίσει η γκρίνια. Και κοιμήθηκα χαμογελώντας. Χωρίς να χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Χωρίς να μετράω τι θα πω στο αφεντικό. Μόνο εγώ, η οθόνη μου, και ένα αίσθημα ότι για μία φορά, η τύχη δεν με κορόιδεψε. Απλά, με άκουσε.